Yağmur yağdığı zaman

Sen ve Ben ...

Thu, 17 Jul 2008 12:17:00 +0300

tanımadığım kişiler var hep
aynadaki yüzümde
hiç bilmedim ki istediğimi..
ne seni ne de kendimi

bişeyim yok..
geçer dedim ama geçmedi..

bilmiyorum bilemiyorum
artık hiç birşeyi....
bize dair söylenecek tek şey belli gibi..
sen ve ben ikimiz..
kabul et en dipteyiz...

tanımadığım kişiler var hep
aynadaki yüzümde
hiç bilmedimki istediğimi...
ne seni ne de kendimi..

bişeyim yok..
geçer dedim ama geçmedi.

bilmiyorum bilemiyorum
artık hiç bir şeyi
bize dair söylenek tek şey belli gibi
sen ve ben ikimiz
kabul et en dipteyiz..

sen ve ben ikimiz
kabul et en dipteyiz...
.. ( devamı )

...

Wed, 09 Jul 2008 15:56:00 +0300

Bahar ve Ayrılık...

Bahar, alıp başını gitmelerin mevsimidir. Sebepsiz yere bazen... Önünü ardını hesaplamadan... Hesapsız, kitapsız çekip gitmelerin mevsimidir bahar...

Bir bakarsınız kekik kokulu bir nisan sabahı koparıp alıverir sizi hayattan... Çiçek açmış bir kiraz ağacının hayaliyle yollara düşersiniz.

Demir alır gönlünüzün limanındaki gemiler... Açılır gidersiniz...

Aradığınız belki yüzülmemiş denizlerdir, belki keşfedilmemiş sevdalar, belki hiç yazılmamış satırlar...

Yüzmenin, sevmenin, yazmanın heyecanıyla coşarsınız.

Yaşamaya Dair...

Wed, 09 Jul 2008 00:02:00 +0300

Bu dünya soğuyacak,
yıldızların arasında bir yıldız,
                        hem de en ufacıklarından,
mavi kadifede bir yaldız zerresi yani,
                        yani, bu koskocaman dünyamız.

Bu dünya soğuyacak günün birinde,
hattâ bir buz yığını
yahut ölü bir bulut gibi de değil,
boş bir ceviz gibi yuvarlanacak
                            zifiri karanlıkta uçsuz bucaksız.

Şimdiden çekilecek acısı bunun,
duyulacak mahzunluğu şimdiden.
Böylesine sevilecek bu dünya
                            "Yaşadım" diyebilmen için...
NAZIM HİKMET 1948..... ( devamı )

Nerdesin?...

Thu, 12 Jun 2008 12:46:00 +0300

.. ( devamı )

İlhan İrem Anlasana...

Tue, 10 Jun 2008 15:54:00 +0300

Her sevinci her kederi
En olumsuz sevgileri
Sonsuz denen gokleri
Herseyin sonu varsa

Ayrılıkların da sonu var
Bir gün çıkıp geleceksin
İçimde bir ümit var
Yeniden seveceksin

Yıllar var ki ben böyle
Bekliyorum özleminle
Anıların, umutların, kaldı bende
Anlasana, anlasana
Biraz da gerçekleri anlasana

Senden ayrı günlerimi
Sana nasıl anlatsam ki
Mevsimsiz çiçekler gibi
Yarım kaldım inan ki

Sensizliğin acısını
Sen nerden bileceksin
Sen hiç sensiz kalmadın ki
Mevsimleri saymadın ki

Yıllar var ki ben böyle
Bekliyorum özleminle
Anıların, umutların, kaldı bende
Anlasana, anlasana
Biraz da gerçekleri anlasana

.. ( devamı )

Yanlızlık Çöker İçimize...

Tue, 10 Jun 2008 15:36:00 +0300

Çok parçalandım, parçalandıkça çoğaldım diye inanmazsam nasıl yaşarım. Bir gün daha bitti ama yarın yeni bir gün diye inanmazsam nasıl yaşarım söyle yalnızlığım…Ömür denen şey de küçük umutlarım olmazsa nasıl yaşarım ah nasıl yaşarım.İnançlarım uğruna ölmezsem yada inançlarım için savaşmazsam nasıl hayatta kalırım… Ya şu hayatta savaşmaktan yorulanlardansam nasıl katlanırım bu hayata söyleyin hatıralar. Anılarımla başa çıkamıyorsam, pişmansam yaşadıklarımdan, artık kurduğum cümlelerin hepsi keşkelerle başlıyorsa nasıl yaşarım bu köhne boş şehirde. Artık eskisi gibi umutlu ve mutlu değilsem, hayattan tat alamıyorsam nasıl söyle nasıl yaşarım bu küçük, karanlıklar çökmüş evimde. Duvarlarım, odamın duvarları beni boğuyorsa, bir zamanlar rengarenk olan odam şimdi karanlıklara gömüldüyse benim halim için ne denilmeli. Onlardan odamın karanlığından, evimin sessizliğinden, bir zamanlar bana huzur veren şehrimin boşluğundan ne farkım kaldı söyleyin… Ben o hayat dolu umut dolu kız şimdi hayata küsmüş bir haldeyim. Belki de beni bu hale getiren sadece yaşam değildir belki de beni bu hale asıl getiren karanlığa gömen yüzümü solduran insanlar ve insanların çirkin yüzleridir ne dersiniz. İnsanlar değil midir Dünya’yı karanlığa gömen o zaman beklide beni de mutsuz yapan yine sahtekar düzenbaz yalan dolanı kendilerine hal edinmiş insanlar değil midir? Aslında ne isterler ki şu masum insanlardan ne günahları vard.. ( devamı )

Çok beğendiğim ve paylaşmak istediğim "Yol arkadaşım" dizisindeki müzikler...

Tue, 10 Jun 2008 15:17:00 +0300
EYLÜL... Sordum adın nedir dedim
Eylül dedi utanarak
Dedim o bir ay değilmi
Dedi bana en güzeli
Elin tuttum usulcacık
Dedim toprak gibi sıcacık
Saçın dedim neden sarı
Dedi başaklarda sarı
Dedim yakıp kavurdun mu?
Dedi böyle olur buğdayı
Dedi yoksa aç kalırsın
Ekmek doyurur karnını EYLÜL ŞARKISINI İNDİRMEK İÇİN: http://rapidshare.de/files/39676033/eylul-sarkisi.mp3.html YİNE DİZİDEN HOŞ BİR ŞARKI UMARIM BEĞENİRSİNİZ: http://rapidshare.de/files/39675898/An_lar_Hesap_Sorar.mp3.html

.. ( devamı )

Keşkeler...

Sun, 08 Jun 2008 20:41:00 +0300

Yanlış yapmayan insan yoktur. İnsanlık yanlışını kabul ve düzeltmekle ölçülür.
Einstein

Hepimizin kendine göre doğruları, kendine göre kuralları var. Her doğru, kural olmak zorunda da değil; hep bunu iddia etsek de çiğneyip geçiyoruz bazen hepsini. Sonradan görüyoruz doğrularımızın evrensel olmadığını...

En çok atladığımız nokta bu bence yaşarken. Doğru olarak bildiklerimiz, sadece bizim doğrularımız. Başka doğrular da vardır...İşte belki de bunları gördüğümüzde kendi doğrularımız da anlam kazanacak ve faliyete geçecektir.Herkes hata yapabilir ne demişler "Hatasız kul olmaz" ama kul hata yapsa bile hatasını düzeltmeli yada düzeltmek için çaba göstermelidir.Yani bu lafın arkasına saklanıp her insan hata yapar diye yanlışlarını düzeltmekten kaçarsa o kişinin ne kendisine karşı ne de başkalarına karşı saygısı kalır...Kendi doğrularının başklarına uymayabilir olacağı olasılığını düşünen insan hayatta az hata yapar ve başarıya kolay ulaşır.En azından bir kere olsun doğrularından pişmanlık duymaz...

Kimi zaman düşünüyorumda şu keşkeler olmasa diye çünkü keşkeler artık canımı acıtır oldu...Bu yüzden sizde hayatınızda can sıkıcı keşkelerin olmasını istemiyosanız bu sözlerime dikkat verin.Ben çok çektim bu keşkelerden... Keşke dediğim öYle şeyler oldu ki hayatta bu yüzden artık keşke demeyeceğim bir hayata ad.. ( devamı )

Hedefe Ulaşmanın Yolu...

Sun, 08 Jun 2008 19:16:00 +0300

Konfüçyus, bazı insanlara bir şey öğretmenin en iyi yolunun bunu örneklerle göstermek olduğunu biliyordu. Bu yüzden sınıfın tam karşısına geçti. Eline bir vazo aldı, tüm öğrencilerin görebileceği şekilde vazoyu havada tuttu. Diğer elinde bir elma vardı.

Öğrencilerin meraklı bakışları arasında, elmayı vazonun içinde bıraktıktan sonra, vazoyu yere koydu ve şöyle dedi:
"Elmayı vazodan çıkarmayı başaran öğrenci, elmayı yiyebilir."

Çocuklardan biri açıkmıştı, ilk o davrandı ve elini vazonun dar ağzından içeri soktu. Elmayı yakaladı, çıkarmaya çalışıyor ama başaramıyordu. "Elimi çıkaramıyorum!"

Konfüçyus,
"Elmayı sıkı sıkı tutmaktan vazgeçmediğin sürece, elini çıkarman mümkün olmayacaktır," dedi.

Çocuk elmayı elinden bırakmak istemiyordu; ama sonunda zorunlu olarak bıraktı. Elini vazodan çıkardığında, yüzünde şaşkınlık okunuyordu. Elmanın vazodan nasıl çıkarılabileceği konusunda sizin bir fikriniz var mı?

Konfüçyus, vazoyu yerden alıp ters çevirdi. Elma vazonun içinden yuvarlanıp avucunun içine düştü. Çocukların hepsi birden gülmeye başladı. Aslında o kadar basit bir şeydi ki bu! Konfüçyus, "Fakat bu, göründüğü kadar basit değil," dedi. Elmayı havada tutuyordu konuşurken.

"Bazen bir şeyi gerektiğinde bırakabilmek, zor bir iştir. Onu bırakabilmek de bir beceridir. Eğer bir şeyi zorla tuttuğunuzda, ulaşmak istediğiniz şeyi engellediğini görüyorsanız, o zaman onu özgür bırakmalısınız. Eğer yanlış bir şey yapıyorsanız, o zaman buna son vermelisiniz. Eğer kendinize ve başkalarına karşı dürüst davranmıyorsanız, bu hilekarlığı hemen durdurmalısınız. İşte, ancak o zaman hedefinize ulaşabili.. ( devamı )

Özlemek..

Fri, 06 Jun 2008 16:08:00 +0300

ÖZLEMEK Özlemek,özlem duymak öyle zor ki şu hayatta...Hele ki sevdiğini özlemek... Onu görüpte birşey yapamamak ki asıl en zor olanı da budur.Canını acıtır insanın. Ayrılıklar, özlemler büyüdükçe büyür kalbimizde ve bütün kapılar kapanır o kalpte... Onarılması uzun sürecek bir yola giren kalbimiz belkide acıyı ilk kez bu kadar büyük şiddette yaşayacaktır... Sensiz yaşamak öyle zor dediğin biri varsa bu hayatta işte o zaman özleme dair duygular hissedebilirsin.Paylaştığın bir mazi senin ona olan özlemini daha da artırır, bir kurt gibi kemirir kalbini, aklını... Geceleri onu düşünüyosan hala, onu konuşuyosan işte o zaman yandın demektir... ÖZLEM bırakmaz o anda peşini , sıkı sıkıya kenetlenir kalbine tamamıyla sarar aklını garip düşüncelerle... Özledim seni diyebiliyosan son kez, sesini duyuyorsan duvarlarda yaşananlara rağmen onu görüyorsan resimlerde kalbinde özlem ve aşk rüzgarları esmektedir...
.. ( devamı )

Geçen ZAMAN

Fri, 06 Jun 2008 15:55:00 +0300

Geçen Zamana Bak; Bir geçen zamana bak birde bana Ne kadar iz bırakmış bak bir bana İşte zaman öyle bir tuzak ki insana Kapıldın mı ona; İzini bırakmadan, canını acıtmadan gitmez asla... Şimdi sadece özlüyorum anıları Bir sana birde geçen zamana bakıyorum Bakıyorum da ne kadar değişmişiz Şimdi sadece bakıyorum kalanlara Özlüyorum anıları.. Bir geçen zamana bak birde bana Bak geçiyor bir saniye daha... Yagmurzamani94.. ( devamı )

Bayramımız kutlu olsun...

Thu, 30 Aug 2007 16:29:00 +0300

.. ( devamı )

Bir Dost "Can Dündar"

Wed, 29 Aug 2007 16:35:00 +0300

Bir Dost...

Saate bakmaksızın kapısını çalabileceği bir dostu olmalı insanın...

'Nereden çıktın bu vakitte' dememeli, bir gece yarısı telaşla yataktan fırladığında; gözünün dilini bilmeli; dinlemeli sormadan, söylemeden anlamalı...

Arka bahçede varlığını sezdirmeden, mütemadiyen dikilen vefalı bir ağaç gibi köklenmeli hayatında; sen, her daim onun orada durduğunu hissetmelisin. İhtiyaç duyduğunda gidip müşfik gövdesine yaslanabilmeli, kovuklarına saklanabilmelisin.

Kucaklamalı seni güvenli kolları, dalları bitkin başına omuz, yaprakları kanayan ruhuna merhem olmalı...

En mahrem sırlarını verebilmeli, en derin yaralarını açıp gösterebilmelisin; gölgesinde serinlemelisin sorgusuz sualsiz...

Onca dalkavuk arasında bir tek o, sözünü eğip bükmeden söylemeli, yanlış anlaşılmayacağını bilmeli.

Alkışlandığında değil sadece, asıl yuhalandığında yanında durup koluna girebilmeli. Övmeli alem içinde, baş başayken sövmeli ve sen öyle güvenmelisin ki ona, övdüğünde de sövdüğünde de bunun iyilikten olduğunu bilmelisin.

Teklifsiz kefili olmalı hatalarının; günahlarının yegane şahidi... Seni senden iyi bilen, sana senden çok güvenen bir sırdaş..

Gözbebekleri bulutlandığında, yaklaşan fırtınayı sezebilmelisin. Ve sen ağladığında onun gözlerinden gelmeli yaş...

Yıllarca aynı ip üstünde çalışmış, cesaretle ihanet arasında gidip gelen bir salıncağın sınavında birbiriyle kaynaşmış iki trapezci gibi güvenle kenetlenmeli elleri...

'Parkurun bütün zorluklarına rağmen dostluğumuzu koruyabildik, acıları birlikte göğü.. ( devamı )

Keşke "Can Dündar"

Wed, 29 Aug 2007 16:27:00 +0300

Keşke...

Teypte eski bir Cohen şarkısı:

'Yolumu gözleyen bir kadını terk ettim / karşılaştık bir süre sonra /‘Gözlerinin feri sönmüş’ dedi bana: / ‘Aşkım, ne oldu sana? ’/Böyle gerçeği söyleyince / ben de doğru söylemeye çalıştım ona /‘Senin güzelliğine ne olduysa’ dedim, / ‘benim gözlerime de o oldu’.

8 - 10 dizeye sıkışmış hazin bir aşk hikayesi... Buruk; kırılmış oyuncaklar kadar...
Ve yenik; 'keşke'li cümleler gibi... Bu sözcüğü kaç konuşmanızın başına eklemişseniz onca ıskalamışsınızdır hayatı...

Dört mevsimlik bir sene olsa ömür, 'keşke', onun güzüne denk gelir.
Hepten vazgeçmek için erkendir, telafi etmek için geç...

Mağlubiyetin takısıdır 'keşke'...
Kaçırılmış fırsatların, bastırılmış duyguların, harcanmış hayatların, boşa yaşanmış ya da hakkıyla yaşanamamış yılların, gecikmiş itirafların ağıtıdır.

Çarpılıp çıkılmış bir kapıda, yazılıp yollanmamış bir mektupta, göz yumulmuş bir .. ( devamı )

Siyah Duvar

Wed, 29 Aug 2007 12:09:00 +0300

SİYAH DUVAR

Hastanenin bir koğuşunda üç kötürüm bulunuyordu. Bunlardan koğuşa ilk gelen, pencerenin önüne, ikincisi ortaya, üçüncüsü ise kapı kenarına yatırılmıştı. Ortadaki hasta iyimser bir adam olduğu için neşeli konuşmalarıyla diğerlerini eğlendiriyor ve acılarını azaltmaya çalışıyordu.

Soğuk bir kış gecesinde pencerenin yanındaki hasta öldü. Onu kaldırdıktan sonra ortadaki hastayı pencerenin önüne, kapının yanındakini ise ortaya yatırarak boşalan yere yeni bir hasta getirdiler.Pencere önüne alınan iyimser adam, dışarıda gördüklerini arkadaşlarına anlatmaya başladı. Yol kenarındaki parkı, dev çınar ağacını, cıvıldaşan kuşları, işlerine koşuşuan insanları, neşeli çocukları ve karşı dağdaki çiçek dolu tarlaları uzun uzun anlatarak çaresiz durumdaki arkadaşlarını rahatlatıyordu.

Adam bir müddet sonra gelip geçenlere isimler takmaya başladı. Öteki hastalar, sabahları işe gidenlerin, seyyar satıcıların ve akşam vakti yorgun argın eve dönenlerin hikayeleini dinleye dinleye, onları gözlerinin önünde canlandırabiliyordu.Kısa süre sonra hastanenin ruha ağırlık veren havası dağılmış ve bir türlü geçmek bilmeyen saatleri tatlı hikayeler doldurmuştu.

Bir gün, ortadaki adamın aklına ansızın bir fikir geldi. Eğer pencerenin önündeki hastaya birşey olacak olsa oraya kendisi geçecek, dışarıdaki renkli ve canlı hayatı bizzat kedi gözleriyle görecekti.Bu düşünce günlerce kafasın da yer etti. Yattığı yerden hep bunu düşünüyor, ve çareler araştırıyordu. Sonunda onu da bul.. ( devamı )

Uçurum... (Can Dündar)

Wed, 09 Jul 2008 13:31:00 +0300

Gece yarısıydı. Arabadaydım. Radyo Maydonoz'da Selim gazete köşelerinden internete yayılmış bir öyküyü anlatıyordu. Kulak kesildim:

"Bir sonbahar günü Londra'daki doktor muayenehanesinin bekleme odasında oturan adam, yaprakların dökülmesini hüzünlü bir gülümsemeyle seyrediyordu. Biraz sonra muayene odasında doktor, teşhisi açıkladı kendisine:

'- Bay Winkelman, beyninizde bir ur var. Hemen ameliyat olmalısınız.'

Yüz hatları gerildi Winkelman'ın:

'- İngiltere'de bu ameliyatı yapabilecek doktor var mı' diye sordu.

'- Amerika'da yaşadığınıza göre orada olmanızı öneririm' dedi doktor; 'Zaten sizi ameliyat edebilecek tek operatör olan Charles Wronkow da orada yaşıyor.

Winkelman teşekkür edip ayrıldı. Otele giderken derin derin düşünüyor ve yere dökülen yaprakları ayaklarıyla yavaşça itiyordu.

Birkaç gün sonra gazeteler tanınmış Amerikalı operatör Charles Wronkow'un İngiltere'de tatilini geçirirken intihar ettiği haberini verdiler.

DUDAKLA BARDAK ARASI...

Sat, 28 Jul 2007 10:53:00 +0300

Eski Sisam krallarından Ancee adında bir zalim, yeni yaptırdığı bir bağa üzüm kütükleri diktiriyormuş. İşlerin bir an önce bitmesini sağlamak için de kölelerini hiç dinlenmeden çalıştırıyormuş. O zavallı kölelerden biri, birgün pek bitkin düştüğü için dayanamaz ve zalim krala:
- Niçin bu kadar acele ediyorsunuz efendim? Siz bu bağın üzümlerinden yapılacak şarabı hiçbir zaman içemeyeceksiniz ki !.. deyivermiş.
Kral biraz kızmışsa da sesini çıkarmamış. Nihayet gün gelip üzümler yetiştikten sonra, kral köleler de dâhil herkesin hemen toplanmasını emretmiş. Bir müddet sonra da o bağın üzümlerinden yapılmış şaraptan bir bardak getirilmesini emretmiş. Daha önce kehanet gösterisinde bulunan köleyi de huzuruna çağırtmış. Şarap bardağını eline alarak:
- Söyle bakayım, benim bu şaraptan hiçbir zaman içemeyeceğimi tekrar iddia edebilir misin? diye sormuş.
Köle şöyle cevap vermiş:
- Belli olmaz efendim. İçebileceğinizi söyleyemem. Çünkü dudak ile bardak arasındaki mesafe çok uzundur. O arada başınıza neler gelebileceğini de bilemem!
Köle sözlerini bitirir bitirmez, içeri kralın adamlarından biri girmiş. Bir yaban domuzunun bahçeye girdiğini ve asmaları kırıp döktüğünü söylemiş. Kral elindeki bardaktan bir damla dahi içmeden hemen dışarı fırlamış. Bahçede domuzun bulunduğu yere koşmuş. Kral ve domuz arasında öldüresiye bir mücadele başlamış. Sonunda yaban domuzu mızrak gibi azı dişleriyle, Sisam kralının karnını yarıp ölümüne sebep olmuş. Kral bostanda, bardak masada kalmış... Şu söz bu olayı güzel bir şekilde ifade ediyor:
"Nasip ise gelir Hint'ten Yemen'den, Nasip değil ise ne gelir elden?"
Kalbinize yakın bulduklarınızı çantada keklik sanmayın. Sıkıca asılın onlara tıpkı hayata asıldığınız gibi..... ( devamı )

KARŞIMIZA ÇIKAN FIRSATLAR

Fri, 27 Jul 2007 19:41:00 +0300

Fırsatları sayısız sanıp, hep ileride bir gün karşılaşacağımızı sandığımız birisini, bir yenisine ertelerken hayat yanımızdan geçip gidiyor mu?

Karşımıza erken çıkmış insanları yolun dışına sürerken; bir gün geri dönüp, onu deliler gibi arayacağımızı hiç hesaba katıyor muyuz?

Hayat her zaman cömert davranmaz bize. Tersine, çoğu kez zalimdir. Her zaman aynı fırsatları sunmaz. Toyluk zamanlarını ödetir. Hoyratça kullandığımız arkadaşlıkların, eskitmeden yıprattığımız dostlukların, savurganca harcadığımız aşkların hazin hatırasıyla yapayalnız kalırız bir gün...

Bir akşam üstü yanımızda kimsecikler olmaz;

Ya da olması gerekenler yanımızdakiler değildir...

Murathan MUNGAN .. ( devamı )

Seyret Sus ve Dinle...

Fri, 27 Jul 2007 19:27:00 +0300

Seyret, sus ve dinle

Bir gün bir dağ güneşle birlikte güne uyandı. Rüzgarın esintisiyle ağaçlarının dallarını sallaya sallaya esneyerek gerindi. Güneş pırıl pırıl ufukta tam karşısından doğuyor, onunla arasında masmavi bir deniz çarşaf gibi günü karşılıyordu.

Dedi ki, "Ben ne güzel bir yerdeyim, önüm masmavi bir deniz ve her gün güneş bana gülümseyerek gün başlıyor."

Gökyüzünde küme küme bulutlar pamuk yığınlarını andırıyordu.

Martılar çoktan uyanmış gökyüzünde dans ediyorlardı. O sırada dağ bir de baktı ki, eteklerinde bir minicik fare denize doğru yürüyor.

"İiiiiiiiihhhhhh , bu da ne? Bu küçük fare benim manzaramı şimdi neden bozuyor?"

Onun oradan bir an önce gitmesini istedi ve şöyle bir titredi.

Tepeden aşağıya doğru bir kaç taş hızla yuvarlanmaya başladı. Fare sesi duyunca hemen bir yüksek kayanın üstüne sıçradı ve oraya yerleşti. Düşen taşlarda ona hiç bir zarar vermedi. Farecik de başladı denizin güzelliğini seyre...

Ara ara atlayan zıplayan balıklar denizin duruluğunda küçük halkalar oluşturuyordu.

Deniz dağın sıkıntısını anladı ve dağa seslendi:

"Neden böyle bir günde bir küçük fare için mutsuzluk oyununa başlıyorsun ki? Bak ben dümdüzken balıklar da benim duruluğumu bozuyorlar. Ben onlara kızıyor muyum? Biliyorum ki onlar bensiz ben onlarsız olamayız. Sen de seninle birlikte yaşamak zorunda olanlara kollarını açmalısın. Güneş hiç bulutlara bozuluyor mu? Benim ışınlarımı engelliyorlar diye kızıyor mu?

Kabul et gerçeği, herşey bir şeylerle bütün aslında. Fark ve güzellik de burada. Bu sayed.. ( devamı )

Acılarımızı Kum'a Mutluluklarımızı Taş'a Yazalım...

Fri, 27 Jul 2007 19:13:00 +0300

İki arkadaş çölde yürüyorlardı. Yolculuk sırasında bir tartışma yaşandı ve arkadaşlardan biri ötekine tokat attı. Tokadı yiyen kişinin canı acıdı ama hiçbir şey söylemeden eğildi ve kuma şöyle yazdı:

“Bugün en iyi arkadaşım bana tokat attı.”

İki arkadaş bir vahaya gelene dek yürümeye devam ettiler ve vahaya gelince de suya girmeye karar verdiler. Tokadı yiyen kişi bataklığa saplandı ve kurtulmak için çırpınmaya başladı. Arkadaşı onu kolundan çekerek baplandığı yerden çıkardı ve yaşamını kurtardı. Tokadı yiyen kişi boğulmaktan kurtulduktan sonra bir taşa şöyle yazdı:

“Bugün en iyi arkadaşım yaşamımı kurtardı.”

Tokadı atan ve arkadaşının yaşamını kurtaran kişi bu olay karşısında çok şaşırdı ve merakını yenemeyip arkadaşına sordu:

“Canını acıttığımda kuma yazdın neden şimdi taşa?”

Tokadı yiyen kişi bu soruyu şöyle yanıtladı:

"Birisi canımızı yaktığında kuma yazmalıyız ki bağışlama rüzgarı silebilsin ama biri bizim için iyi bir şey yaparsa taşa kazımalıyız ki hiçbir rüzgar silemesin."
.. ( devamı )